... در آستانه

وقتی باد بوزد
و من دیگر ترا به یاد نیاورم
باران ببارد
و نترسم
از تنها قدم زدن در کوچه های غروب.
می فهمم که دیگر
عاشقت نیستم.

نگران درهای نیمه باز نباش،
قرار نیست
از راه برسم.
آن شال ارغوانی،
آن عطر گیج،
آن لبخند عبوری، ... من نیستم.

این بار
حسی درمن سرکشی می کند،
که حتی
پا به کابوست هم نمی گذارد.

نیلوفر لاری پور

نوشته شده در پنجشنبه ششم شهریور 1393ساعت 13:15 توسط |

هر انسانی یک بار،
برای رسیدن به یک نفر،
دیر می کند.
و پس از آن،
برای رسیدن به کَسان دیگر،
عجله ای،
نمی کند!

یاشار کمال

نوشته شده در جمعه سوم مرداد 1393ساعت 22:47 توسط |

مث فیلم پرنده های خارزار / عشق مگی و پدر رالف


بیست و شش زن ایتالیایی در اقدامی بی‌‌سابقه دسته‌‌جمعی به پاپ فرانسیس نامه نوشته و
خواستار لغو ممنوعیت ازدواج و رابطه برای کشیش‌‌ها شدند. همه‌‌ی آن‌‌ها با کشیشی رابطه مخفیانه دارند، در نامه نوشتند هر کدام کشیشی را دوست دارند و کشیش‌‌ ها هم عاشق آن‌‌هایند. خود پاپ فرانسیس در زمان کاردینالی در گفت‌‌ وگویی گفته بود که روزگاری خودش هم عاشق بوده است. "حق دوست داشتن" را برای همه باید به رسمیت شناخت، کشیش و راهبه هم دلی دارد درست مثل بقیه انسان‌‌ها و قلبی که نتپد از سر عشق، قلب سالمی نیست.

 

http://www.dw.de/%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D9%85%D8%B9%D8%B4%D9%88%D9%82%D9%87%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%BE%D9%86%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C-%DB%B2%DB%B6-%DA%A9%D8%B4%DB%8C%D8%B4-%D8%A8%D9%87-%D9%BE%D8%A7%D9%BE-%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3%DB%8C%D8%B3/a-17645601

نوشته شده در پنجشنبه یکم خرداد 1393ساعت 11:7 توسط |

از خاطرات جناب سایه (ه.الف):

لطفی قطعه‌ای در بیات اصفهان دارد که من طاقت ندارم بشنوم؛ انگار همه‌ی صناعات ادبی در این موسیقی به کار رفته، حیرت آور است، امتیاز من به حافظ اینست که من چنین قطعه‌ای را شنیده‌ام و او نشنیده است، اگر می‌شنید، دیوانه می‌شد....
برای لطفی سروده‌ام:
پیشِ سازِ تو من از سِحرِ سخن دم نزنم/ که زبانی چو بیانِ تو ندارد سخنم....
چه غریبانه تو با یادِ وطن می‌نالی/ من چه گویم که غریب است دلم در وطنم....
بی تو آری، غزلِ سایه ندارد لطفی/ باز راهی بزن ای دوست که آهی بزنم...

http://www.youtube.com/watch?v=-Bo2qolBnzM&feature=share

نوشته شده در جمعه دوازدهم اردیبهشت 1393ساعت 17:39 توسط |


و آزادی این درفش پاره پاره از جور ستمگران، هنوز در اوج اهتزاز است… همچون تندر و برق… در برابر باد ...

اواخر دهه شصت بود یا اوایل هفتاد /// خوب یادم نیست چندم راهنمایی بودم ... شبکه یک سریالی می داد به نام در برابر باد ...

جاناتان گرتی بود و مری مالوینی ... نموره عشقولانه ای بود که از تلویزیون آن زمان پخش می شد ...

دخترهای آن زمان یا عاشق جاناتان بودند و یا لینچان و یا شیچین و یا هر سه :))

یک موسیقی داشت که هنوز که هنوزه با شنیدنش دلم می لرزه ...

  این اجرا  کاری است از جان انگلیش که خودش در سریال نقش «جاناتان گَرِت» را بازی می‌کرد.

http://www.youtube.com/watch?v=Oh1HnL_ZXP8

نوشته شده در پنجشنبه پانزدهم اسفند 1392ساعت 17:19 توسط |

نمی دونم چطور شد که اینجوری شد که من به زور ماهی یکبار آپ کنم ...

من حدودا 5 ساله که اینجا مینویسم ... یکبار حذف کردم و بی خیال اینجا شدم ولی دیدم نمی تونم و باز برگشتم ...

همیشه اون اوایل کار وقتی میدیدم قدیمی ترهای وبلاگستان که به نوعی من رو وبلاگر کردن دیگه نمی نویسن، کفری می شدم ...

می خواستم داد بزنم و بگم آهای فلانی !!! تـو تا زنـده ای نسبت به آنی که اهـلی کـرده ای مسئـولی!!!!!!!!! 

چرا دیگه نمی نویسی!!!

چرا منو وبلاگی کردی و رفتی !!!

ولی نگفتم انقد نگفتم که خودم هم این جمله یادم رفت ...

خودمم یادم رفت که به دوستای قدیمیم که تو بدترین شرایط باهام بودن بگم خوبم ... نگرانم نباشید ...

اعتراف می کنم سرم خیلی شلوغه و همچنین اعتراف می کنم دستم به وبلاگ نویسی نمیره شاید چون هر چی ذهنمه مستقیم میره تو ف ی س .بوک !!!

اصن لعنت به ف . ی .س  بوک !!!!! اصن لعنت به هر چی که باعث جدایی میشه ...

با عرض معذرت از سایه و سایه ها که نگرانشون کردم

سعی می کنم از قبل بیشتر بنویسم

نوشته شده در جمعه هجدهم بهمن 1392ساعت 10:45 توسط |

با یک زوجِ آلمانی و یک جوانِ مالایی مشغولِ جنگل‌نوردی بودیم که ناگهان چشمم به گلِ "فراموشم نکن" افتاد | با کلی شوق و ذوق گفتم:"آخِی...ما به این گل‌ها در کشورمان می‌گوییم فراموشم نکن".
دوستِ آلمانی هم خندید و گفت:"بعله...ما هم می‌گوییم" و دوستِ مالایی هم گفت:"ما یک چیزی شبیه به این می‌گوییم".

بعد تر فهمیدم که در کانادا از سالِ 1949 از این گل برای فراموش نکردنِ شهدای جنگ استفاده کردند و آن را به سینه‌شان می‌چسباندند.
فراماسون‌ها هم در سالِ 1926 از این گل به عنوانِ نمادِ فراموش نکردنِ فقرا استفاده کردند.

در افسانه‌های آلمانی آمده‌است هنگامی که خداوند مشغولِ خلقتِ گل‌ها بود | ناگهان یک گلِ کوچک در آن میان بی‌رنگ می‌ماند و فریاد می‌زند:"فراموشم نکن" | خدا هم این‌طرف و آن‌طرف را نگاه می‌کند و می‌بیند که فقط رنگِ آبی باقی مانده‌است و آن گل را آبی می‌کند.

در قرن پانزدهم در آلمان این گل تبدیل به نمادی عاشقانه شد | داستان از این قرار است که یک جنگ‌جو با لباسِ جنگی در حالِ غرق شدن در دریا بود و معشوقه‌اش کنارِ رودخانه مشغولِ قدم زدن | جنگ‌جو که دید دارد بخاطرِ وزنِ زیادِ لباس‌ها غرق می‌شود یک دسته گلِ فراموشم نکن را به سمتِ معشوق پرتاب کرد و گفت:"فراموشم نکن".
حالا وسطِ دریا دسته گلِ فراموشم نکن از کجا پیدا کرد و معشوق برای چه ایستاده بود و به جای اینکه لخت شود و بپرد در آب و نجاتش دهد داشت بر بر نگاهش می‌کرد را من نمی‌دانم...

هانری دیوید تورو فیلسوف و شاعرِ آمریکایی می‌گوید:" فراموشم نکن زیباست | چون بدونِ تظاهر زیباست."

می‌دانی عزیز جان |گُلِ فراموشم نکن بیش از هر چیز به من یادآوری می‌کند که از قدیم همه فراموش می‌کردند | در همه‌جای دنیا همه فراموش می‌کنند | حتی خدا هم فراموش می‌کند | مردم کسانی را که برای‌شان جنگیده‌اند و کشته شده‌اند را فراموش می‌کنند | مردم فقرا را فراموش می‌کنند | مردم معشوق‌ِ در حالِ غرق شدن‌شان را حتی ممکن است فراموش کنند.

فراموشم نکن می‌گوید:" بیا ما فراموش نکنیم | آن هم بدونِ تظاهر | زیرا فراموشم نکن بدونِ تظاهر زیباست."



نوشته کیومرث مرزبان نازنین

نوشته شده در جمعه بیستم دی 1392ساعت 17:12 توسط |

انتظار خبری نیست مرا
نه ز یاری... نه ز دیّار و دیاری
باری
برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس.
برو آنجا که تو را منتظرند.
قاصدک

در دل من همه کورند و کرند....


http://www.youtube.com/watch?v=QELekAk1rn0&feature=share

نوشته شده در دوشنبه دوم دی 1392ساعت 12:26 توسط |

غروب 5 شنبه باشه و یک بارون پاییزی هم به راه باشه

شال و کلاه کنی و بری ...

تنها...❤

2 ساعت رانندگی کنی و نان استاپ  تویی و باد و اتوبان ... رو گوش کنی

یک باد خنکی هم بیاد لای موهات 

بهشت چیزی غیر از این هست ...



پیاده رو، در تمامِ شهر
پشتِ پای تو، ریحان می دهد
لبهات، هاتِ هات
زیبا بوسه هات
دبشِ دبش
چشمات، دست به دست
می نشاندم رو ابرِ رویا
خیسِ خیس، نمناک می شوم
تویی و باد و اتوبان
غمناک می شوم
U-Turn

نیست که نیست
راهِ بازگشتی نیست
به خواب میروم، آکورد می شوم
از فا تا دو به مـــــی گریم
حــــــــــال، لختِ لخت مادرزاد
پهنِ این پیادرو در باد
چشم های عابران بر خاک
و ما و ما
تنها، نشسته ایم به چیدنِ رویا
دمنوش، نعناع، نارج
تویی و باد و اتوبان
چشمات، دستات
تویی و باد و اتوبان
لبهات، بوسه هات

http://www.radiojavan.com/mp3s/mp3/Bomrani-Makan-Ashgvari-Baado-Otobaan?start=18314&index=0


نوشته شده در پنجشنبه سی ام آبان 1392ساعت 23:52 توسط |

The Battle We Didn't Choose ...
my wife's fight with breast cancer ...

بعضی عکسها دل رو مچاله می کنه ... بعضی عکسها چشم رو تر می کنه ... بعضی عکسها فقط یک عکس نیستن ...

...

زمانی که آنجلو، جنیفر را می‌بیند عاشقش می‌شود و چندی بعد در یک مهمانی صمیمی عروسی‌شان را جشن می‌گیرند. ۵ ماه بعد جنیفر مبتلا به سرطان ِ سینه می‌شود و آنجلو در بلاگش‌ش می‌نویسد: دقیقا لحظه را به خاطر دارم.صدای جنیفر و لمس شدن انگشتانم

را به خاطر دارم. حس ِ آن لحظه هرگز فراموش نمی‌شود. حس ِ لحظه‌ای که به چشمان ِ هم خیره شدیم و دستان همدیگر را فشردیم. ما با هم خواهیم بود. ما در کنار هم خوب خواهیم بود.... در این مسیرآنجلو تصمیم می‌گیرد این نبرد را عکاسی کند

عکس‌ها خودشان گویا هستند ...

http://www.viralnova.com/wifes-cancer/

نوشته شده در دوشنبه سیزدهم آبان 1392ساعت 20:35 توسط |


آخرين مطالب
» وقتی باد بوزد ...
» از دیر رسیدن ها ...
» پرنده های خارزار ...
» بی تو آری، غزلِ سایه ندارد لطفی ...
» در برابر باد
» اعترافات یک وبلاگر معمولی
» گل فراموشم نکن
» قاصدک ....
» تویی و باد و اتوبان ...
» The Battle We Didn't Choose ...


Design By : Pichak